نام محمد گل ایمان من است ××××××××خاک رهش سرمه ی چشمان من است
سال نو هجری شمسی
بنام نامی
سردار دو عالم ،منجی عالم بشریت،فخر عالم،تاجدار مدینه،پیامبر اعظم اسلام(ص)
حضرت محمد بن عبدالله
(صلوات الله و سلامه علیه و علی آله و اصحابه)
نامگذاری شده ، این سال را به همه ی عزیزان تبریک می گویم و سالی پربرکت را برای همه ی شما دوستان گرامی آرزومندم.امیدوارم در این سال اخلاق مبارک نبی مکرم اسلام را سر لوحه ی زندگی خویش قرار دهید.
که بجان و دلش همی خوانیم
ملک وصانع وقدیم و حکیم
خالق ورازق و روف ورحیم
هر چه هست از بلندی و پستی
همه زو یافت صورت هستی
طاعت اوست فرض عین شده
بر همه خلق همچو دین شده
داد ما را کتاب(قران) تا بخوانیم
کرد ما را خطاب(امرنهی) تا بدانیم
هر چه او گفت آن کنیم همه
طـــــاعــــــت او به جان کنیم همه
آنچه او گفت غیر آن کردن
نیست سودی بجز زیان کردن
روز و شب طالب و قبولیم ما
پــــیرو امــــت رسولــــیم مـــــا
|
اگر تو فارغی از حال دوستان یارا
|
|
فراغت از تو میسر نمیشود ما را |
|
تو را در آینه دیدن جمال طلعت خویش
|
|
بیان کند که چه بودست ناشکیبا را |
|
بیا که وقت بهارست تا من و تو به هم
|
|
به دیگران بگذاریم باغ و صحرا را |
|
به جای سرو بلند ایستاده بر لب جوی |
|
چرا نظر نکنی یار سروبالا را |
|
شمایلی که در اوصاف حسن ترکیبش |
|
مجال نطق نماند زبان گویا را |
|
که گفت در رخ زیبا نظر خطا باشد |
|
خطا بود که نبینند روی زیبا را |
|
به دوستی که اگر زهر باشد از دستت |
|
چنان به ذوق ارادت خورم که حلوا را |
|
کسی ملامت وامق کند به نادانی |
|
حبیب من که ندیدست روی عذرا را |
|
گرفتم آتش پنهان خبر نمیداری |
|
نگاه مینکنی آب چشم پیدا را |
|
نگفتمت که به یغما رود دلت سعدی |
|
چو دل به عشق دهی دلبران یغما را |
|
هنوز با همه دردم امید درمانست |
|
که آخری بود آخر شبان یلدا را |
تقدیم به گل زیبای زندگیم
پدرمهربانم
عکس مربوط به برترین شخصیت مذهبی اهل سنت در جمهوری اسلامی ایران هست.اسم ایشان
حضرت شیخ الاسلام مولانا عبدالحمید(حفظه الله)
هست.ایشان امام جمعه اهل سنت زاهدان،مدیریت حوزه علمیه دارالعلوم زاهدان و رئیس شورای هماهنگی حوزهای علمیه اهل سنت استان سیستان و بلوچستان می باشد.از خداوند متعال طول عمر با برکت و بدور از گزند روزگار را برای ایشان آرزومندیم..
من بنده عاصیــــم رضـائـــی تـــو کجــاست
تاریک دلم نـــــور و صفائـــی تـو کجاسـت
برمن بهشت ار بــطا عـــت بخشــــــــــــی
این مـــزد بود لطف و عطــــای تو کجاسـت
نیکی و بـــدی کــه نهـــــــاد بشــــــراست
شادی و غمــــــی که در قضا و قدر است
با چــــرخ مکــن احواله کانـــدر ره عقــل
چـــرخ از تـــو هزار بار بیچـاره تراسـت
زنهـــار زجـــام مـــی مرا قوت کنیــــــد
وین چهـــره کهــربا چــــو یاقوت کنیــــد
چـــون مرده شوم ببــــاده شویـــد مـــــرا
وز چـــوب رزم تخـتـه تابـوت کنید مــرا
هــــر جاه که گلـــی و لاله زار بــودست
آن لاله زخـــــون شهر یــــار بــــودسـت
هــــر برگ بنفشه کــــز زمین میـــرویــد
خالیست کـــه بر روی نگـــاری بــودست
ای یار ما دلـــدار ما ای عالــم اســـرار مــــا
ای یوسف دیـــدار مـــا ای رونق بــازار مـــا
نک بر دم امسال ما خوش عاشق آمــد پار ما
ما مفلسانیم و تویی صـد گنج و صد دینار مــا
ما کاهلانیم و تویی صد حج و صد بیکــار ما
ما خفتگانیم و تویی صد دولت بیدار مـــــــــا
ما خستگانیم و تویی صد مــرهم بیمـــار مـــا
ما بس خرابیم و تویی هــم از کرم معمار مـا
من دوش گفتـــم عشق را ای خسرو عیار مـا
سر درمکش منکر مشو تو برده ای دستار ما
واپس حوابم داد او نی او توست این کار مــا
چون هرچ گویی وادهد همچون صداکهسارما
من گفتمش خود ما کهیم و این صدا گفتار مــا
زیرا که که را اختیاری نبود ای مختار مـــــا
